<http://www.mf.gov.pl/dokument>

GFI wydał nowy Raport nielegalnych przepływów finansowych z krajów rozwijających się: 2000-2009, uwzględniający analizę kosztów przestępczości, korupcji i niedoszacowania handlu (trade mispricing ) w krajach rozwijających się.

W latach 2000-2008 kraje rozwijające straciły ponad 6,5 bilionów dolarów na nielegalnym przepływie finansowym, z czego nielegalne przepływy z Azji miały największy udział w całkowitym odpływie – 2,18 bln dolarów tylko z samych Chin.

Lista 10 krajów o najwyższym łącznym nielegalnym przepływie finansowym w latach 2000 – 2008:
1. Chiny -2,18 bilionów dolarów,
2. Rosja – 427 miliardów dolarów,
3. Meksyk – 416 miliardów dolarów,
4. Arabia Saudyjska – 302 miliardów dolarów,
5. Malezja – 291 miliardów dolarów,
6. Zjednoczone Emiraty Arabskie – 276 miliardów dolarów
7. Kuwejt – 242 miliardy dolarów
8. Wenezuela – 157 miliardów dolarów
9. Katar – 138 miliardów dolarów
10. Nigeria – 130 miliardów dolarów

Top Ten Countries (as percent of Developing World total)

W sumie na liście znalazło się 161 krajów (łączna suma 6,525 bilionów dolarów). Polska uplasowała się na 13 miejscu z kwotą 106,486 miliardów dolarów, zaraz po Kazachstanie i Filipinach.

Top 20 Countries’ Cumulative Illicit Flows; 2000-2008 (billion U.S. dollars)

Raport pokazuje również roczne odpływy dla każdego kraju i przerwy odpływów w dwóch kategoriach: ‘trade mispricing’ i ‘other’, które obejmują łapówki, defraudacje i inne formy korupcji. Analizuje on także wpływ nielegalnych odpływów na światowy kryzys gospodarczy oraz zawiera polityczne zalecenia i przewidywania odpływów w 2009 roku (do którego kompletne dane nie są jeszcze dostępne).

Z raportu wynika, że nielegalne wydatki wzrosły z 1,06 bilionów dolarów w 2006 r. do około 1,26 milionów dolarów w 2008 r. Średni roczny nielegalny odpływ z krajów rozwijających się wzrósł z ok 725 miliardów dolarów do 810 miliardów dolarów rocznie (pomiar czasu w latach 2000-2008).

Nielegalne przepływy wzrosły o 18% w skali roku, z 369,3 miliardów dolarów na początku dekady, do 1,26 biliona dolarów w 2008 roku. Po uwzględnieniu inflacji, realny wzrost tych wypływów wyniósł 12,7%. Realny wzrost nielegalnych przepływów w regionach w ciągu dziewięciu lat przedstawia się następująco:
- Środkowy Wschód i Afryka Północna (MENA) – 24,3%,
- rozwijająca się Europa – 23,1%,
- Afryka – 21,9%,
- Azja 7,85%
- Zachodnia Półkula – 5,18%

Real Rates of Growth of IFFs by Region

Przepływy z Azji stanowiły 44,4% wszystkich nielegalnych przepływów. Kolejne były: Środkowy Wschód i Afryka Północna (17,9%), Europa (17,8%), Zachodnia Półkula (15,4%) i Afryka (4,5%).

Normalized Illicit Flows 2000-2008;
Regional Shares of Developing World Total

Niedoszacowanie handlu (‘trade mispricing’) stanowi średnio 54,7% łącznych nielegalnych przepływów z krajów rozwijających się w latach 2000-2008 i jest głównym kanałem transferu nielegalnego kapitału z Chin.

Przekupstwa, kradzieże, łapówki i oszustwa podatkowe były największym kanałem nielegalnych przepływów finansowych dla głównych eksporterów ropy, takich jak Kuwejt, Nigeria, Katar, Rosja, Arabia Saudyjska, Zjednoczone Emiraty Arabskie i Wenezuela.

Eksportujące ropę kraje, takie jak Rosja, Zjednoczone Emiraty Arabskie, Kuwejt i Nigeria stają się coraz ważniejsze wśród źródeł nielegalnego kapitału.

Meksyk jest jedynym eksporterem ropy naftowej, gdzie ‘trade mispricing’ jest preferowaną metodą transferu nielegalnego kapitału za granicę.

Z pół biliona nielegalnych przepływów w 2008 r., Azja miała największy udział nielegalnych przepływów finansowych wśród krajów rozwijających się.
W ciągu dziewięciu lat analizowanego okresu, ok 89,3% łącznych nielegalnych przepływów z Azji było przekazywanych za granicę za pomocą ‘trade mispricing’.

Przepływy finansowe z Malezji wzrosły ponad trzykrotnie, z 22,2 miliardów dolarów w 2000 r. do 68,2 miliardów dolarów w 2008 roku. Taka stopa wzrostu, widoczna w kilku krajach azjatyckich, może wynikać z istotnych kwestii dotyczących zarządzania zarówno sektora publicznego jak i prywatnego.

W ujęciu realnym nielegalne przepływy wynikające z niedoszacowania w handlu (‘trade mispricing’) rosły najszybciej w Afryce (28,8% rocznie). Wynika to prawdopodobnie ze słabszej kontroli celnej i słabszego egzekwowania przepisów.

GFI przewiduje, że w 2009 nielegalne przepływy z krajów rozwijających się wyniosą 1,30 bilionów dolarów. Oznacza to znaczne spowolnienie 18%-ej stopy wzrostu nielegalnych wycieków finansowych z lat 2000-2008. To przewidywane spowolnienie wynika głównie ze spadku niedoszacowania handlu (‘trade mispricing’), wynikającego ze zmniejszenia światowej wymiany handlowej, która z kolei jest wynikiem światowego kryzysu finansowego.

Illicit Financial Flows from Developing Countries, 2000-2009 (millions of U.S. dollars)

Pełen Raport dostępny tutaj:

——————————–

GFI – Global Financial Integrity
IFF – Illicit Financial Flows

W raporcie na białej liście nadal widnieją Antyle Holenderskie pomimo, że jako byt prawny nie ma ich od października 2010 r.

Aktualizacja listy OECD (19/01/2011)

Aktualny raport OECD

Poprzednia aktualizacja raportu OECD

Od kilku lat w prasie i Internecie krążyły informacje, że wkrótce Antyle Holenderskie znikną z mapy świata. Termin tego wydarzenia przesuwał się jednak i przesuwał. Niezbędne zmiany w przepisach zostały już sporządzone i kiedy 15 grudnia 2008 r. przywódcy polityczni Holandii i Antyli Holenderskich spotkali się na Konferencji Okrągłego Stołu w Curacao celem złożenia podpisów, pewnym było, że Antyle wkrótce (po 60 latach bytu) przestaną istnieć. To dla tego kraju historyczne wydarzenie.

Kiedy już wiadomym było, że to nastąpi, wszystkie oczy świata skoncentrowały się na dniu 1 stycznia 2010 r. Jednak Minister Ank Bijleveld powiedział, że „jakość jest ważniejsza niż prędkość”. Było jeszcze wiele problemów, które trzeba było rozwiązać, m.in. wspólny Trybunał Sprawiedliwości, wewnętrzne podziały wśród polityków Curacao, czy niedostosowanie przepisów prawa w St Marten. Musieliśmy więc poczekać.

I stało się! 10 października 2010 r. – Antyle Holenderskie przestały istnieć jako odrębny podmiot prawny. Fajna data 10.10.10 r. i pewnie nieprzypadkowa

Antyle Holenderskie składały się z wysp Bonaire, Curacao, St. Maarten, St. Eustatius oraz Saba i stanowiły część Królestwa Niderlandów.

10 października miejsce Antyli Holenderskich zajęły dwa nowe, niezależne (z własnym rządem i ustawodawstwem) obszary: Curaçao i St Marten. Z kolei mniejsze wyspy: Bonaire, Saba i St Eustatius stały się specjalnymi terytoriami zamorskimi (rodzaj gminy) Holandii (‘special Dutch municipalities’).

Teraz w skład Królestwa Niderlandów wchodzą więc: Holandia, Aruba (uzyskała autonomię w 1986 r.), Curaçao i St Marten (2010 r.). Holandia zachowuje odpowiedzialność za obronę i politykę zagraniczną wysp Bonaire, St Eustatius oraz Saba. Holenderski rząd będzie również sprawował nadzór nad finansami Curacao w ramach systemu redukcji zadłużenia. Obecne przepisy Antyli Holenderskich (kodeks cywilny, Kodeks postępowania administracyjnego, kodeks karny, kodeks postępowania cywilnego, regulaminy itp.) stały się prawem obowiązującym na Curacao i Sint Marten. Na trzech pozostałych wyspach (BES: Bonaire, St Eustatius i Saba) stopniowo wprowadzone zostanie prawo holenderskie. Zgodnie z nową konstytucją Curacao i St Maarten będą współpracowały na wielu płaszczyznach z wyspami BES oraz mają wspólny Sąd Apelacyjny (Sąd Najwyższy pozostanie w Hadze). Ponadto Curacao i St Maarten mają wspólny Bank Centralny. Nowa jednostka monetarna – Dutch Caribbean guilder – zastąpi wcześniejszą –  Netherlands Antillean guilder – w obu krajach.

Ta reforma nie ma wpływu na spółki założone na wyspach należących do Antylii Holenderskich: firmy z siedzibą w Curacao stały się spółkami Curacao i analogicznie spółki ze statutową siedzibą w St Maarten stały się spółkami St Maarten. Każda z tych spółek może nadal utworzyć oddział na którejkolwiek z pozostałych wysp. Planowane są także reformy podatkowe, chociaż nie do końca jest to jeszcze jasne. Jeśli chodzi umowy podatkowe, Curacao i St Maarten przejęły zobowiązania międzynarodowe Antyli Holenderskich.

Aktualizacja listy OECD (05/11/2010)

Aktualny raport OECD

Poprzednia aktualizacja raportu OECD

30 września 2010 r. Światowe Forum Przejrzystości i Wymiany Informacji do Celów Podatkowych (The Global Forum on Transparency and Exchange of Information for Tax Purposes) opublikowało pierwsze sprawozdania dotyczące weryfikacji zarówno przepisów i regulacji prawnych, jak i postępów prac w ich wdrażaniu, pozwalających na wymianę informacji podatkowych.

I faza przeglądu objęła takie obszary jak: Bermudy, Botswana, Kajmany, Indie, Jamajka, Monako, Panama i Katar.

Raporty opisują dla każdej jurysdykcji zasady na jakich udostępniane są informacje podlegające wymianie, wskazują jak mogą być one pozyskane przez właściwe władze krajowe oraz opisują mechanizmy wymiany informacji z zagranicznymi organami podatkowymi.

Ponadto raporty zawierają zalecenia wskazujące jak poszczególne jurysdykcje mogą poprawić swoją współpracę w międzynarodowych sprawach podatkowych

Sprawozdania z postępu prac i roczne oceny dostępne są tutaj:
Bermudy
Botswana
Kajmany
Indie
Jamajka
Monako
Panama
Katar

Jak wypowiedział się Mike Rawstron, Przewodniczący Globalnego Forum, jurysdykcje bardzo poważnie potraktowały zalecane standardy. Raporty pokazują, że to nie tylko gra liczb, lecz faktyczne opracowanie ram prawnych i regulacyjnych, które pozwolą na skuteczną wymianę informacji.

Tutaj znajduje się pełne Oświadczenie ze spotkania dotyczące rezultatów prac.

Kolejny II etap oceny powyższych krajów odbędzie się w 2012 roku. Przed przystąpieniem do 2 fazy przeglądu Panama i Botswana muszą właściwie zastosować się do zaleceń etapu 1.

*   *   *
Więcej o Przeglądzie „country by country” czytaj tutaj.

*   *   *
Następne spotkanie Globalnego Forum odbędzie się na Bermudach w 2011 roku.

<www.equitymagazine.pl>

Pełen tekst artykułu o rajach:



Przepisy utrudniające zarabianie w oazach podatkowych

W wrześniowym wydaniu EM pisałam o rajskich obszarach podatkowych, które dają wiele korzyści działającym tam inwestorom. Niestety liczne rządy i organizacje skutecznie zatruwają życie zarówno oazom jak i przedsiębiorcom z nich korzystającym. I nie ma się co im dziwić.

Operacje dokonywane w oazach podatkowych są groźne dla stabilności systemu finansowego gdyż stanowią niekontrolowaną działalność finansową oraz sprawiają, że znaczna część światowych dochodów jest nieopodatkowana. Szacuje się, że w strefach tych ulokowane jest około 6 bilionów dolarów, co stanowi połowę środków inwestowanych poza granicami państw. Nic więc dziwnego, że poszczególne kraje podejmują indywidualne i zbiorowe wysiłki, aby ograniczyć proceder korzystania z oaz. Ustawodawstwa wielu państw wprowadziły specjalne regulacje antyrajowe. Przeciwko korzystaniu z rajów podjęte zostały również działania na skalę międzynarodową. Najbardziej zaangażowane w tym zakresie są Unia Europejska i Organizacja Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD), a ostatnio również grupa G-20.

Działania Unii Europejskiej

Unia Europejska już dawno temu za jeden z celów postawiła sobie harmonizację podatków, a wieloletnie działania sprawiły, że ma już doświadczenie i spore rezultaty w tym zakresie. Pierwsze opracowanie na ten temat ukazało się już w 1973 r. i poruszało kwestię wprowadzenia zasady sprawiedliwości fiskalnej, która zapobiegałaby oszustwom fiskalnym i unikaniu podatków m.in. przy wykorzystaniu oaz podatkowych. W 1977 r. Rada UE opublikowała pierwsze dyrektywy, zobowiązujące organy podatkowe krajów członkowskich do wymiany informacji. Jednak przepisy te okazały się „dziurawe” i nieskuteczne przez co wymusiły pogłębienie współpracy między państwami członkowskimi w zakresie gromadzenia i wymiany informacji podatkowych. Efektem tego było wydanie jesienią 2004 r. dyrektywy przewidującej obowiązek wymiany informacji między krajami członkowskimi w praktyce.[*] Dyrektywa nie określiła jednak jakiego charakteru informacje mają podlegać wymianie, a jedynie wskazała, że przekazana powinna być każda informacja, która może okazać się przydatna do prawidłowego obliczenia podatku od dochodów i kapitału.

Ostatni kryzys gospodarczy sprawił, że w listopadzie 2008 r. Komisja Europejska zaproponowała nowelizację tej dyrektywy rozszerzając jej zakres. Nowelizacji dokonano na wniosek Niemiec, po tym jak wyszła tam na jaw największa po wojnie afera oszustw podatkowych. Skandal dotyczył zakupu przez niemiecki wywiad BND, od byłego pracownika banku LGT w Liechtensteinie, dysku CD ze szczegółowymi informacjami dotyczącymi oszustw podatkowych dokonywanych przez bogatych Niemców. Na dysku znajdowały się nazwiska kilkuset osób, które lokowały w bankach w Liechtensteinie oszczędności, aby nie płacić podatków od zysków. Skandal spowodował, że Niemcy stali się liderem w walce z rajami i jednocześnie doprowadził do ochłodzenia stosunków pomiędzy Niemcami a Liechtensteinem. Oburzenia nie kryła również Szwajcaria i Austria, w których tajemnica bankowa jest ściśle chroniona i którym także zarzucano odmawianie udzielania informacji niemieckim urzędnikom w przypadku podejrzeń o oszustwa podatkowe.

Regulacje antyrajowe Niemiec

Niemcy to pierwszy europejski kraj, który w 1972 r. przy pomocy ustawy (Außensteuergesetz – AStG) dokonał klasyfikacji oaz podatkowych oraz próbował je zdefiniować. Opublikowana wówczas lista rajów wprowadzała dyplomatyczne określenie „kraje o łagodnym systemie podatkowym”. Niemcy również jako pierwsi podali do publicznej wiadomości dane o rajach podatkowych oraz ich wykorzystaniu przez niemieckich obywateli.

Stany Zjednoczone w walce z rajami

Od dawna walkę z rajami podatkowymi prowadzą również Stany Zjednoczone. Pierwsze przepisy wymierzone przeciwko strefom offshore wydane zostały w USA już w 1934 roku. W 1962 r. opublikowano najważniejszą regulację prawną – Subpart F Revenue Act, wymierzoną przeciwko praktykom unikania opodatkowania, a w 1981 r. IRS (amerykańska służba skarbowa) wydała Raport Gordona, który był największym osiągnięciem USA w zakresie regulacji antyrajowych.

Jednak prawdziwą wojnę Stany Zjednoczone wypowiedziały rajom dopiero po ataku na WTC, kiedy to wyszło na jaw, że Al-Kaida wykorzystywała oazy podatkowe do transferu pieniędzy. Wówczas rząd USA z powodzeniem zmuszał wiele państw do ujawnienia danych, gdy tylko istniało podejrzenie finansowania terroryzmu.

Dodatkowym ciosem dla stref offshore było pojawienie się w Białym Domu Baracka Obamy. Prezydent już w czasie kampanii wyborczej nie krył wrogości wobec firm działających w oazach, a kiedyś nawet powiedział: „Na Kajmanach jest budynek stanowiący siedzibę około 12 tys. działających w USA firm. Chcemy wiedzieć, czy to jest największy w świecie budynek, czy też największe oszustwo podatkowe.” W 2008 roku Obama zainicjował ustawę przeciwko unikaniu opodatkowania, a w kolejnym roku poparł projekt ustawy o przejrzystości finansowej i ściganiu przestępstw związanych z oszustwami podatkowymi. Kryzys gospodarczy stał się tylko dodatkowym argumentem dla Białego Domu, aby wypowiedzieć wojnę rajom podatkowym. 4 maja 2009 r. Obama ogłosił plan walki z rajami, zgodnie z którym amerykańskie firmy nie będą mogły przenosić zysków na zagraniczne filie. Plan zapowiedział także zniesienie prawa umożliwiającego wybór miejsca opodatkowania filii oraz zniesienie możliwości nieopodatkowania zysków zagranicznych filii, jeśli zyski te byłyby reinwestowane na miejscu. Ponadto zapowiedziano likwidację ulg za tworzenie miejsc pracy za granicą, a zagraniczne instytucje finansowe zobowiązane będą udostępniać urzędom podatkowym dane swoich klientów. Jeśli tego nie uczynią, będą podejrzane o wspieranie klientów w zakresie uchylania się od opodatkowania. Prezydent zapowiedział również, że rząd federalny zatrudni dodatkowych inspektorów podatkowych do wykrywania procederu ucieczki przed opodatkowaniem za granicę. Zgodnie z oczekiwaniami plan ten ma przynieść budżetowi Stanów Zjednoczonych 210 miliardów dolarów wpływów z podatków w ciągu 10 lat.

Zmiany we Francji

Ostatni kryzys gospodarczy sprawił, że wiele państw, w tym Francja,  straciło cierpliwość do rajów. W połowie lutego 2010 r. francuski dziennik Le Figaro opublikował, przygotowaną przez resort finansów Francji, „czarną listę” rajów podatkowych. Została ona opracowana w oparciu o listę OECD i umowy o wymianie informacji podatkowych jakie Francja ma podpisane z wybranymi krajami.

Publikując własną listę, Francja wciela w życie międzynarodowe postanowienia dotyczące walki z rajami podatkowymi jakie zapadły w kwietniu 2009 r. w czasie londyńskiego szczytu G-20. Walka z rajami podatkowymi jest jednym z głównych postulatów prezydenta Nicolasa Sarkozy’ego, a fakt posiadania własnej listy umożliwia rządowi m.in. nałożenie sankcji na firmy, które mają w tych krajach swoje filie.

By zniechęcić francuskie przedsiębiorstwa do prowadzenia interesów z rajami podatkowymi francuski rząd podniósł do 50 proc. podatek od tzw. biernych dochodów (dywidend, odsetek, opłat licencyjnych) pochodzących krajów, które znalazły się na „czarnej liście”. Wcześniej podatek ten wynosił maks. 35 procent. Ponadto francuskie spółki-córki, które mają swoje siedziby w krajach uznanych za raje, nie będą mogły skorzystać z 95-proc. ulgi przy spłacie dywidend.

Na liście nie widnieje także żadne państwo europejskie. Nie ma więc Luksemburga (unijne prawo zabrania nakładania podwyższonych podatków na kraje Wspólnoty) oraz nie ma Szwajcarii, którą jeszcze niedawno Francja oskarżała o brak współpracy w zakresie wymiany informacji podatkowych. Rząd Francji zdecydował się nie umieszczać Szwajcarii na liście po tym, jak zagroziła ona zerwaniem rozmów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania (umowa taka była podpisana między Francją i Szwajcarią w 2008 roku, jednak Szwajcarzy ją zerwali, kiedy Francja odkupiła dane wykradzione z genewskiego banku HSBC).

Opublikowana przez Francję lista rajów podatkowych obowiązuję do 1 stycznia 2011 r. Po tym terminie ma zostać zweryfikowana, jeśli któreś ze wskazanych krajów zdecyduje się na współpracę z Francją w zakresie wymiany informacji dla celów podatkowych.

Polskie regulacje antyrajowe

W polskim systemie prawnym nie ma oficjalnej definicji raju podatkowego, a pierwsze przepisy regulujące to zagadnienie wprowadzono dopiero dziesięć lat temu. Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 11 grudnia 2000 r. w sprawie określenia krajów i terytoriów stosujących szkodliwą konkurencję podatkową (Dz.U. 2000 nr 115 poz. 1203), wprowadziło jedynie sformułowanie: „kraje stosujące szkodliwą konkurencję podatkową” oraz zawierało listę obszarów uznawanych przez prawodawcę za raje. Tekst tego rozporządzenia został zastąpiony Rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 16 maja 2005 r. w sprawie określenia krajów i terytoriów stosujących szkodliwą konkurencję podatkową dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych (Dz.U. 2005 nr 94 poz. 790), nie wprowadza on jednak większych zmian.

W Polsce podmiot decydujący się na założenie spółki w oazie podatkowej powinien wziąć pod uwagę również wiele innych regulacji prawnych, m.in. konieczność uzyskania indywidualnego zezwolenia dewizowego wydawanego przez prezesa Narodowego Banku Polskiego oraz wiedzieć, z którymi krajami Polska podpisała umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

OECD i G-20 w walce z rajami

Globalizacja i postęp technologiczny przyczyniają się do szybszego rozwoju rajów podatkowych, co powoduje, że rządy państw muszą podejmować stosowne działania i zacieśniać współpracę miedzy sobą. Kraje członkowskie OECD kooperują ze sobą i dzielą się doświadczeniem odnośnie zwalczania nielegalnych praktyk podatkowych oraz udostępniają sobie materiały z tej dziedziny.

Jednym z najważniejszych dokumentów dotyczących przeciwdziałania wykorzystaniu stref offshore, jest wydany w 1998 r. Raport pod tytułem „Harmful Tax Competition: An Emerging Global Issue”. Głównym założeniem Raportu była troska państw członkowskich o utrzymanie dotychczasowych wpływów do budżetu z tytułu podatków, które ulegają zmniejszeniu w wyniku wykorzystywania przez podatników rajów podatkowych. Szczególną uwagę poświęcono też kwestiom współpracy z krajami nieczłonkowskimi. Ponadto poruszony został problem tajemnicy bankowej w sprawach podatkowych, która powinna być ograniczona, a państwa powinny ze sobą w tym zakresie współpracować.

Dwa lata później Komitet Finansowy OECD opublikował długo oczekiwany raport dotyczący rajów podatkowych „Report to the 2000 Ministerial Council Meeting and Recommendations by the Committee on Fiscal Affairs, Progress in Identifying and Eliminating Harmful Tax Practices”, który zawierał listę 47 krajów spełniających kryteria do uznania je za raje podatkowe.

Większość jurysdykcji, zidentyfikowanych w 2000 r. jako raje podatkowe, zgodziła się współpracować w celu poprawienia przejrzystości i efektywnej wymiany informacji. 33 kraje nie będące członkami OECD znacznie zaangażowały się i zrobiły postępy w tym zakresie. Przykładowo, większość z nich uregulowała lub zlikwidowała możliwość emitowania akcji na okaziciela, a niektóre kraje zawarły porozumienia mające na celu efektywniejszą wymianę informacji między sobą lub są w trakcie pertraktowania takich porozumień. Jest jednak kilka obszarów, które jeszcze nie podjęły stosownej współpracy i w związku z tym umieszczone zostały na liście niewspółpracujących rajów podatkowych.

Kiedy we wrześniu 2008 r., po upadku banku Lehman Brothers, świat ogarnęła panika, wiadome było, że poszczególne państwa same nie poradzą sobie z problemem kryzysu. Potrzebne były działania na skalę międzynarodową. Już  15 października 2008 r. w Waszyngtonie odbyło się spotkanie przywódców państw grupy G-20 poświęcone rynkom finansowym i światowej gospodarce pogrążonej w kryzysie. Na spotkaniu ustalono, że trzeba poważnie zająć się zakresem tajemnicy obowiązującej w jurysdykcjach offshore oraz brakiem współpracy z ich strony.

Jednak największą burzę wokół centrów finansowych offshore wywołał zorganizowany 2 kwietnia 2009 r. w Londynie szczyt grupy G-20, na którym po raz kolejny winą za kryzys obarczono raje. Na szczycie tym zapowiedziano kontynuację podjętych w Waszyngtonie działań, dotyczących m.in.: wzmocnienia nadzoru sektora finansowego, dążenia do zwiększenia przejrzystości i promowania uczciwości na rynkach finansowych, jak również zwiększenia współpracy międzynarodowej. Ponadto państwa grupy G-20 zapowiedziały opracowanie do końca 2009 r. nowych propozycji międzynarodowej współpracy w zakresie podatków. Plan ten był też zapowiedzią podjęcia działań przeciwko niewspółpracującym jurysdykcjom i wdrażania sankcji w celu ochrony finansów publicznych i systemów finansowych państw grupy G-20. Ogłoszono w nim koniec ery tajemnicy bankowej.

Następnego dnia po londyńskim spotkaniu OECD opublikowała długo wyczekiwany raport, zawierający zaktualizowaną „czarną listę” rajów podatkowych. Lista ta wywołała dużą burzę wokół rajów i sprawiła, że do dnia dzisiejszego ponad 25 jurysdykcji niewspółpracujących przyjęła międzynarodowe standardy podatkowe, a od kwietnia 2009 r. podpisanych zostało już kilkaset umów dotyczących wymiany informacji podatkowych (TIEAs).

Jednak nawet te działania nie rozwiązują problemu i rządy poszczególnych Państw zmuszone są do współżycia z co najmniej kilkudziesięcioma strefami offshore na całym świecie. Bo przecież dopóki będą istniały przepisy fiskalne, które będą wywoływały niezadowolenie podatników, tak długo istnienie oaz będzie miało swoje uzasadnienie.

To w przeciągu ostatnich miesięcy już kilkunasty kraj, który trafił na białą listę OECD.     Co to oznacza w praktyce? Trudno powiedzieć (?).    Oazy dalej są oazami

Aktualizacja listy OECD (04/10/2010)

Aktualny raport OECD

Poprzednia aktualizacja raportu OECD

15 września Wyspy Cooka podpisały z Francją porozumienie o wymianie informacji podatkowych. Tym samym mają już łącznie 12 umów (z Francją, Danią, Wyspami Owczymi, Finlandią, Grenlandią, Islandią, Norwegią, Szwecją, Irlandią, Australią, Holandią, Nową Zelandią) zgodnych z międzynarodowymi standardami. W rezultacie zostały przeniesione do kategorii „substantially implemented” i są uznawane za obszary znacznie realizujące międzynarodowe standardy podatkowe.

28 września 2010 z kolei na tą samą – białą listę – trafiły Filipiny. Co prawda kraj ten uczestniczy w pracach Światowego Forum od 2005 roku i już od dawna dysponował 30 traktatami umożliwiającymi wymianę informacji w sprawach podatkowych, jednak do tej pory wewnętrzne przepisy Filipin uniemożliwiały organom podatkowym uzyskiwanie i wymianę części informacji, w tym np. informacji bankowych. Nowa ustawa usuwa te ograniczenia, a przepisy wykonawcze, które weszły w życie pod koniec września sprawiły, że większość umów podpisanych przez Filipiny spełnia już międzynarodowe normy.

Ponadto kolejne postępy uczyniły:
Panama – podpisując jedną umowę spełniającą normy
oraz Wyspy Marshalla i Belize – podpisując po siedem umów spełniających wymogi OECD.

Aktualizacja listy OECD (17 i 28/09/2010)

Aktualny raport OECD

Poprzednia aktualizacja raportu OECD

Sprawozdania z postępu prac i roczne oceny będą niebawem upublicznione.

*   *   *

Więcej informacji tutaj: 

Pierwsze raporty Globalnego Forum z postępu prac dot. wdrażania standardów

Przegląd „country by country”